Πέντε δεκαετίες συμπληρώνουν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που έχουν εισβάλει μέχρι και στα κινητά τηλέφωνα, ενώ ξεπερνούν πλέον σε τζίρο ακόμα και την κινηματογραφική βιομηχανία.
Από την εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” 25/10
Του Σωτήρη Μανιάτη
Στις αρχές Οκτωβρίου του 1958 ο Γουίλιαμ Χίγκινμποθαμ διάβαζε με προσοχή τις οδηγίες χρήσης ενός αναλογικού κομπιούτερ που μόλις είχε φτάσει στο εργαστήριό του στο Λονγκ Αϊλαντ της Ν. Υόρκης. Την προσοχή του τράβηξε μια περιγραφή η οποία έδειχνε πως το μηχάνημα μπορούσε να υπολογίσει και να αναπαράγει τις τροχιές των βαλλιστικών πυραύλων. Με μια ελάχιστη μετατροπή, ανακάλυψε ότι θα μπορούσε να μετατρέψει τη βαλλιστική εκτόξευση σε ένα χειροκινούμενο παιχνίδι που έμοιαζε με το τένις.
«Τένις για δύο» («Tennis for two») ήταν η ονομασία που έδωσε στο παιχνίδι ο Χίγκινμποθαμ και ο συνάδελφός του Ρόμπερτ Ντβόρακ. Ο τελευταίος μάλιστα το έδειξε στον 7χρόνο γιο του που αμέσως ξετρελάθηκε. Οι δύο επιστήμονες βέβαια ουδέποτε είχαν φανταστεί την εξέλιξη. Ναι, οι δυο τους θεωρούνται οι εφευρέτες των βιντεοπαιχνιδιών που συμπλήρωσαν τούτο το μήνα μισό αιώνα ζωής. Και τι ζωής; Τα video games είναι πια μια τεράστια επιχείρηση, που πέρυσι μάλιστα ξεπέρασαν σε τζίρο τη βιομηχανία του κινηματογράφου, ενώ εκτός από τη μικρή οθόνη έχουν εισβάλει και στα κινητά.
Το ίδιο συναρπαστική είναι και η ζωή του «πατέρα» των παιχνιδιών. Ο Χίγκινμποθαμ υπήρξε, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο επικεφαλής των ηλεκτρονικών στο ερευνητικό κέντρο στο Λος ?λαμος στο Νέο Μεξικό. Εκεί οι Αμερικανοί σχεδίασαν την πρώτη ατομική βόμβα. Οπως πολλοί συνάδελφοί του, παρακολούθησε την έκρηξη των βομβών στην Ιαπωνία και τρομοκρατήθηκε. Συμμετείχε στην ομάδα των επιστημόνων που ζητούσαν την ελεγχόμενη χρήση της ατομικής ενέργειας και μετά τον πόλεμο υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων που αφιέρωσε τη δράση της στον αγώνα κατά των πυρηνικών. Και φρόντισε να μεταδώσει το μήνυμα όσο πιο δυνατά μπορούσε στην κοινωνία.
Σύντομα βρέθηκε να εργάζεται στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Brookhaven στο Λονγκ Αϊλαντ, που στόχο είχε την ανάπτυξη των πυρηνικών ως πηγή ενέργειας. Ομως ακόμη και αυτή η ειρηνική αποστολή του εργαστηρίου δεν ήταν ικανή να πείσει τους Αμερικανούς ότι δεν έρχεται το τέλος του κόσμου. Οι Νεοϋορκέζοι έβλεπαν με τρόμο απέναντί τους το Λονγκ Αϊλαντ και φαντάζονταν ότι κάποιο λάθος μπορεί να τους στείλει στον άλλο κόσμο.
Τότε οι υπεύθυνοι του Κέντρου Ερευνών αποφάσισαν να ανοίξουν τα εργαστήριά τους για το κοινό και θέσπισαν την «Ημέρα των Επισκεπτών», κατά την οποία ο κόσμος περιηγείτο στα μηχανήματα και στα εργαστήρια βλέποντας με τα μάτια του πόσο ασφαλές είναι το περιβάλλον.
Λίγες ημέρες πριν από την καθιερωμένη «Ημέρα των Επισκεπτών» εκείνο τον Οκτώβριο του 1958, ο Χίγκινμποθαμ αποφάσισε να τους προσφέρει κάτι ακόμη πιο διασκεδαστικό. Κι έτσι έφτιαξε το «Τένις για δύο»…
Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Χίγκινμποθαμ ποτέ δεν κατοχύρωσε την ανακάλυψή του. Δεν αισθανόταν ότι έκανε κάτι σημαντικό. Πριν πεθάνει πάντως το 1994 ήταν χαρούμενος που θα έμενε στην Ιστορία όχι ως ο κατασκευαστής της ατομικής βόμβας, αλλά ενός βιντεοπαιχνιδιού…
