Από την εφημερίδα : “Καθημερινή”
Του Γεωργιου Αναστασοπουλου*
Η αρχή της εποχής του χαλκού υπολογίζεται γύρω στο 3.300 π.Χ. με την αυξανόμενη χρήση του χαλκού και την ανάπτυξη σύνθετων αστικών πολιτισμών στα κύρια πολιτισμικά κέντρα της εποχής. Αν και το πέρας της προσδιορίζεται στο 1100-1200 π.Χ., πιο πρόσφατα δεδομένα έρχονται να αμφισβητήσουν αυτή τη θεώρηση.
Ζούμε ακόμη στην εποχή του χαλκού της οποίας το τέλος, με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις, υπολογίζεται στη δεκαετία του 2010-20 μ.Χ.! Είναι η δεκαετία που εκτιμάται ότι η εποχή του χαλκού θα παραχωρήσει τη θέση της στην επόμενη εποχή: την εποχή των οπτικών ινών!
Ο συμπτωματικός(;) συγχρονισμός της ψηφιακής έκρηξης με την κατάρρευση των μονοπωλιακών τηλεπικοινωνιακών δομών, σε συνδυασμό με την «παγκοσμιοποίηση» του Διαδικτύου και τη μείωση του ψηφιακού «αναλφαβητισμού» εκτινάσσουν τη ζήτηση για συνεχώς πιο υψηλές ταχύτητες πρόσβασης στο Διαδίκτυο. Πρόσφατες μελέτες προβλέπουν ότι το 2012 το μέσο νοικοκυριό θα χρειάζεται ταχύτητες πρόσβασης 10 φορές υψηλότερες από τις σημερινές. Ταχύτητες που μπορούν να επιτευχθούν μόνο με δίκτυα οπτικών ινών.
Ο ίδιος ο ιδρυτής της Microsoft, Bill Gates είπε: «Το Ιnternet εξελίσσεται σε κεντρική πλατεία του παγκόσμιου χωριού του αύριο». Η ανάπτυξη, η καινοτομία και η πρόοδος θα στήσουν πανηγύρι στην πλατεία αυτού του χωριού.
Ενα πανηγύρι που θα σφύζει από ζωή και χρώματα, πλημμυρισμένο από ένα συνονθύλευμα ήχων (mp3) και χρωμάτων (jpeg), με πηγαδάκια (blogs) και καφενεία (forums), αθλητισμό (live streaming) και διασκέδαση (on line games), γνώση και ενημέρωση (portals). Και φυσικά από ένα «καθώς πρέπει» πανηγύρι δεν θα λείπει και το παζάρι. Ενα πραγματικό παζάρι, με καλεσμένους όλους τους κατοίκους του πλανήτη, πολίτες του Διαδικτύου.
Ονειρο όλων θα είναι να συμμετέχουν στο πανηγύρι, άλλοτε για δουλειά άλλοτε για ψυχαγωγία άλλοτε για επικοινωνία άλλοτε για πληροφόρηση και άλλοτε για να χαζέψουν. Οι πολίτες θα αναζητούν επίμονα, τους δρόμους που οδηγούν στην πλατεία του χωριού.
Από κάποια μέρη του πλανήτη η πρόσβαση στην πλατεία θα γίνεται μόνο από σοκάκια, κακοφτιαγμένα από χαλκό, με «λακκούβες» από θόρυβο που θα εμποδίζουν τη γρήγορη και αποτελεσματική πρόσβαση. Κάποιοι άλλοι δεν θα προσπαθούν καν να προσεγγίσουν στην πλατεία, είτε γιατί δεν ξέρουν τον δρόμο είτε γιατί κουράστηκαν να προσπαθούν μάταια. Στον τόπο αυτό οι πολίτες θα είναι δυστυχισμένοι και φτωχοί.
Θα υπάρχουν και κάποια άλλα μέρη του πλανήτη όπου τα χάλκινα σοκάκια, που οδηγούν στην πλατεία του χωριού, θα ξηλωθούν έγκαιρα και θα αντικατασταθούν από νέες λεωφόρους, με χιλιάδες λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας, στρωμένες με οπτικές ίνες. Οι πολίτες τους θα έχουν τη δυνατότητα να φτάνουν γρήγορα στην πλατεία του χωριού. Είναι αυτοί που θα πιάνουν τις καλύτερες θέσεις στα θεάματα, είναι αυτοί πού θα έχουν τα μαγαζάκια με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, είναι αυτοί που θα προλαβαίνουν να εργασθούν, να διασκεδάσουν, να τα πουν με τους φίλους τους και να σχεδιάσουν το μέλλον τους με τη σιγουριά της επιτυχίας.
Oι πολίτες στους οποίους αναφερόμαστε δεν είναι ήρωες ενός παραμυθιού και ότι η πλατεία του παγκόσμιου χωριού δεν είναι ούτε φανταστική ούτε μελλοντική. Υπάρχει σήμερα, δίπλα μας. Πριν από τρία, μόλις, χρόνια, στις 15 Φεβρουαρίου 2005, τρεις νεαροί, ο Chad Hurley, ο Steve Chen και ο Jawed Karim, αποφάσισαν να στήσουν τo μαγαζάκι τους, που ονόμασαν youtube, στην πλατεία του χωριού, προσφέροντας στους επισκέπτες τους μια πλατφόρμα για να «ανεβάζουν», να αναζητούν και να απολαμβάνουν ψηφιακά video. Σε ένα περίπου χρόνο δέχονταν 20 εκατ. παγκόσμιους επισκέπτες-πελάτες τον μήνα. Τέλος του 2006, το youtube πουλήθηκε στην Google για 1,65 δισ. (πραγματικά) δολάρια!
Πολλοί από μας αδυνατούμε να δούμε αυτό τον «εικονικό» μα συνάμα τόσο πραγματικό κόσμο. Αδυνατούμε να συλλάβουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματα που εκπέμπονται -στη διαπασών- από την πλατεία του χωριού. Ακόμα και όταν κάτι φτάνει στα αυτιά μας κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Με την ίδια λογική και στρατηγική που χτίζουμε Εγνατίες από άσφαλτο, πρέπει να σχεδιάσουμε και να επενδύσουμε σε λεωφόρους από οπτικές ίνες. Λεωφόρους που να ενώνουν κάθε ελληνικό σπίτι με την πλατεία του παγκόσμιου χωριού.
Αυτό το τρένο δεν έχει χαθεί. Ας μην επιτρέψουμε στη μιζέρια, στον ωχαδερφισμό, στη μεμψιμοιρία, στην άγνοια ή στην ανικανότητα να μας καθηλώσουν για άλλη μια φορά στη θέση του παρατηρητή των εξελίξεων. Η ευκαιρία είναι εδώ και ο χρόνος είναι κατάλληλος. Μπορούμε, τώρα, να γυρίσουμε οριστικά τη σελίδα της ιστορίας, να τοποθετήσουμε την εποχή του χαλκού εκεί που πραγματικά ανήκει.
Οι χώρες που θα στερήσουν από τους πολίτες τους την πρόσβαση στην πλατεία του παγκόσμιου χωριού θα καταδικασθούν σε μαρασμό. Και αν η προοπτική της δικής μας, προσωπικής, συμμετοχής στα δρώμενα, που λαμβάνουν χώρα στην πλατεία του χωριού, μας αφήνει παγερά αδιάφορους, αποτελεί χρέος προς τα παιδιά μας, την επόμενη γενιά των Ελλήνων, να τους δώσουμε την ευκαιρία να ανταγωνιστούν «επί ίσοις όροις» στην παγκόσμια αρένα. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τα καταδικάσουμε να ζήσουν στην Εποχή του Χαλκού.
* Ο δρ Γεώργιος Αναστασόπουλος είναι γενικός γραμματέας Επικοινωνιών του ΥΜΕ.
