Μπορεί οι fanboys των δυο αντίπαλων στρατοπέδων να “σφαγιάζονται” στα social media για το ποια κονσόλα βγάζει 5 καρέ παραπάνω ανά δευτερόλεπτο, αλλά ο πραγματικός πόλεμος για το μέλλον του gaming διεξάγεται σε άλλη αρένα…

Γράφει ο Βαγγέλης Αλευρίτης

Λίγο πριν μας εγκαταλείψει το 2020, PlayStation 5 και Xbox Series X ρίχτηκαν στον “στίβο” του gaming με Sony και Microsoft να διεκδικούν τα σκήπτρα της νέας αυτοκράτειρας των παιχνιδομηχανών. Ή μήπως όχι; Γιατί μπορεί η στρατηγική της Sony να είναι ξεκάθαρη και “παραδοσιακή”, τα πλάνα της Microsoft ωστόσο είναι αρκετά… νεφελώδη, παρά την φαινομενικά εμφατική της next-gen παρουσία.

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι γκουρού και ιδιαίτερα υποψιασμένος για να λάβει τα πρώτα μηνύματα: το PlayStation δίνει βάρος στους αποκλειστικούς του τίτλους που συνεχώς ανεβάζουν τον πήχυ των στάνταρ παραγωγής, ενώ στην αντίπερα όχθη, το Xbox έχει γίνει μια… GamePassιέρα, ένα “όχημα” για να φιλοξενηθεί η συνδρομητική υπηρεσία παιχνιδιών της Microsoft. Το GamePass, όμως, δεν έχει δημιουργηθεί για να στεγάζει μόνο παιχνίδια από τα ολοένα και περισσότερα studios της Microsoft. Στόχος του είναι να συμπεριλάβει το σύνολο της βιομηχανίας, να γίνει ένα πλήρες marketplace περιεχομένου που θα προσελκύσει το σύνολο των developers. Η στρατηγική της εταιρείας που μαεστρικά καθοδηγεί ο Satya Nadella είναι σιγά-σιγά εμφανής: τα νεοαποκτηθέντα studios δείχνουν το δρόμο στους developers για το GamePass, το GamePass οριοθετεί το μέλλον του Xbox και το Xbox σπρώχνει το PlayStation ταχύτερα από ό,τι σχεδίαζε προς το cloud, με την ταμπέλα Azure σε περίοπτη θέση πάνω του!

Azure καρότα και Xbox μαστίγια

Η Sony μέχρι και σήμερα διατηρεί ένα επιτυχημένο “γωνιακό” μαγαζί στην πιο πολυσύχναστη “λεωφόρο” της οικιακής ψυχαγωγίας. Στόχος της Microsoft δεν είναι να της κλείσει το μαγαζί, αλλά να την αναγκάσει να “ξεβολευτεί” από την προνομιακή της θέση και να την οδηγήσει να νοικιάσει τη “βιτρίνα” που της αναλογεί στο cloud “εμπορικό κέντρο” της Microsoft, το Azure. Το Xbox δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια φανταχτερή neon επιγραφή που δείχνει στο PlayStation τον δρόμο για το “σύννεφο” και το μοντέλο του gaming as a service. Αν η Microsoft έπειθε Sony και Nintendo να στήσουν άμεσα το δικό τους Game Pass πάνω σε Azure υποδομές, το Xbox δεν θα είχε πλέον κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης για την αμερικανική εταιρεία. Τόσο απλά. Η Microsoft δεν θέλει να κερδίσει την Sony, δεν θέλει να “κλέψει” το μερίδιο αγοράς της και τους πελάτες της, εξοντώνοντάς την. Αντιθέτως, θέλει να μεγαλώσει η συνολική πίτα της βιομηχανίας του gaming με την προϋπόθεση πως το μέλλον της θα βρίσκεται στο Azure. Ανταγωνιστές της σε αυτό το μακρόπνοο πλάνο δεν είναι ούτε το PlayStation, ούτε η Nintendo, αλλά η Amazon και η Google. Από τότε που ανέλαβε τα ηνία της Microsoft ο Satya Nadella, το Xbox μετατράπηκε από ένα ημιαποτυχημένο και υποψήφιο προς πώληση καταναλωτικό τμήμα σε έναν “κράχτη” πολυτελείας, σε ένα showcase ενός νέου δυνητικού πελατολογίου Azure.

Ποιοι απειλούνται από το cloud gaming;

Η εποχή που θα έχουμε πρόσβαση σε όλη την βιβλιοθήκη τίτλων μας, ανεξαρτήτως client και θα μπορούμε να παίζουμε streaming όλα τα κορυφαία games απευθείας στην τηλεόραση, στο κινητό, στο tablet ή οπουδήποτε αλλού εμείς επιλέξουμε, δεν απέχει δεκαετίες. Το χαμηλό latency των 5G δικτύων τηλεπικοινωνιών θα λειτουργήσει και αυτό με τη σειρά του ως καταλύτης για την επιτάχυνση των εξελίξεων. Το συγκεκριμένο μοντέλο, βέβαια, αποκλείει αρκετούς από τους σύγχρονους πρωταγωνιστές της gaming βιομηχανίας, κλάδους ολόκληρους που ακόμα σφυρίζουν αμέριμνοι, όπως το retail. Σε ένα μέλλον που όχι μόνο οι τίτλοι, αλλά ακόμα και οι ίδιες οι παιχνιδομηχανές θα μπορούν να παρέχονται με τη λογική “as a service” μέσω streaming, το πατροπαράδοτο ράφι θα ερημώσει. Όσο κι αν οι καταναλωτές αντιστέκονται σθεναρά και όχι αναίτια στην επιβαλλόμενη “μόδα” που θέλει σταδιακά να λιγοστεύουν οι κυκλοφορίες παιχνιδιών σε φυσική μορφή, οι “συννεφοκράτορες” όπως η Microsoft θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να αποκτήσουν… συλλεκτική αξία τα πανέμορφα packages με τα προσεχώς… retro δισκάκια των παιχνιδιών και να περιοριστούν στις αναμνήσεις των βετεράνων gamers. Πρώτοι χαμένοι επομένως στην μετά-next-gen εποχή θα είναι οι retailers, οι οποίοι αναγκαστικά θα συρρικνώσουν το ράφι του gaming, φιλοξενώντας μόνο ελάχιστα περιφερειακά. Αυταπάτες του τύπου “θα πουλάμε κάρτες με keys” μόνο ως σαρκαστικό χιούμορ μπορούν να διατυπωθούν σε ένα all-digital τοπίο που η απευθείας αγορά από το store κάθε υπηρεσίας μπορεί να κόψει από τη μοιρασιά κάθε άλλο μεσάζοντα.

Προφανώς, ούτε οι κατά τόπους διανομείς των publishers διεκδικούν κάποιο ρόλο στην cloud σελίδα της gaming ιστορίας, από τη στιγμή που δεν θα υπάρχει φυσικό προϊόν προς διακίνηση στα ράφια των καταστημάτων. Εκεί η αυταπάτη περιστρέφεται γύρω από το concept της μετατροπής σε τοπικό γραφείο marketing, κάτι που ήδη έχει αρχίσει να διαψεύδει η πραγματικότητα, καθώς οι ελευθερίες για πρωτοβουλίες στο marketing των διανομέων τα τελευταία χρόνια περιορίζονται ολοένα και περισσότερο, με αυστηρότερα reports, συγκεκριμένους ποσοτικούς μετρήσιμους στόχους και πλάνα που δεν χρειάζονται γνώση της εγχώριας αγοράς και ένστικτο πώλησης αλλά απλή γνώση του… Excel με γερές δόσεις βαρετού data entry. Οι αποφάσεις για τη διαφημιστική καμπάνια κάθε κυκλοφορίας παίρνονται κεντρικά, σχεδόν αυτοματοποιημένα, δίχως φα