Ο 69χρονος Στίβεν Χόκινγκ απομυθοποιεί την έννοια του Παραδείσου μέσα από μία ενδιαφέρουσα συνέντευξή του.
Ο Χόκινγκ αναμενόταν ότι θα πεθάνει μέσα σε λίγα χρόνια από τη στιγμή που διαγνώστηκε ότι πάσχει από μια ασθένεια του νευρομυϊκού συστήματος ( πλευρική αμυοτροφική σκλήρυνση ή νόσο Lou Gehrig) σε ηλικία 21 ετών, αλλά τελικά έγινε ένας από τους διασημότερους επιστήμονες στον κόσμο με το βιβλίο του «Το Χρονικό του Χρόνου», το 1988.
«Ζω με την προοπτική του πρόωρου θανάτου τα τελευταία 49 χρόνια. Δεν φοβάμαι το θάνατο, αλλά δεν βιάζομαι και να πεθάνω. Έχω τόσο πολλά να κάνω», δήλωσε στην εφημερίδα Guardian. «Θεωρώ τον εγκέφαλο έναν υπολογιστή που θα σταματήσει να λειτουργεί όταν καταρρεύσουν τα εξαρτήματά του. Δεν υπάρχει παράδεισος ή ζωή μετά θάνατον για κατεστραμμένους υπολογιστές. Αυτό είναι ένα παραμύθι για όσους φοβούνται το σκοτάδι». Ερωτηθείς για το πώς πρέπει να ζούμε απάντησε: «Πρέπει να αναζητούμε την ύψιστη αξία των πράξεών μας».
Ο Χόκινγκ παραχώρησε τη συνέντευξη ενόψει της διάσκεψης της Google Zeitgeist στο Λονδίνο, όπου θα είναι ομιλητής μαζί με το Βρετανό υπουργό Οικονομικών Τζορτζ Όσμπορν και το βραβευμένο με Νομπέλ, οικονομολόγο Γιόζεφ Στίγκλιτς. Απαντώντας στην ερώτηση «Γιατί βρισκόμαστε εδώ;» επιχειρηματολογεί ότι μικρές κβαντικές διακυμάνσεις στα πρώτα στάδια του σύμπαντος άνοιξαν το δρόμο για την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής. Ο πρώην Λουκασιανός καθηγητής Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, μία θέση που στο παρελθόν κατείχε και ο Ισαάκ Νεύτων, έχει παράδοση στα σχόλιά του περί θρησκείας που προκαλούν αντιδράσεις.
