Ο διαθέσιμος όγκος δεδομένων των 120 petabytes αποτελείται από 200.000 κοινούς σκληρούς δίσκους οι οποίοι συνεργάζονται μεταξύ τους και είναι ικανός να χωρέσει 24 δισεκατομμύρια MP3‘s μέσης ποιότητας.

Η IBM έχει καταφέρει να κατασκευάσει ένα τέτοιο αποθηκευτικό χώρο παρατάσσοντας τους μεμονομένους σκληρούς δίσκους σε οριζόντια διάταξη μέσα σε “ράφια” (όπως γίνεται σε όλα τα data centers), αφήνοντας όμως μικρότερες αποστάσεις μεταξύ τους προκειμένου να χωρέσουν περισσότεροι.

Άξιο αναφοράς είναι ο μηχανισμός των αντιγράφων ασφαλείας που χρησιμοποίησαν οι μηχανικοί της εταιρείας, μέσω του οποίου θα μεταφέρονται τα δεδομένα σε διαφορετικούς δίσκους, όταν αυτοί που τους φιλοξενούν δείχνουν σημάδια “κόπωσης” και χρειάζονται αντικατάσταση. Παράλληλα ένα σύστημα που ονομάζεται GPFS θα διασπά τα δεδομένα σε πολλαπλούς σκληρούς δίσκους επιτρέποντας το σύστημα να κάνει ανάγνωση ή εγγραφή αρχείων καθώς και τη διαδικασία indexing σε ασύλληπτες ταχύτητες.