Πίσω από το εγχείρημα της διαβούλευσης του ΟΠΙ για τη διαδικτυακή πειρατεία, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια προέκταση του ίδιου χεριού που πιέζει όλες τις δυτικές κυβερνήσεις να λάβουν μέτρα για να προστατευθούν τα διαφυγόντα κέρδη της τεράστιας βιομηχανίας της ψυχαγωγίας.

Από την εφημερίδα “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία” 30/11
Της Αγγελικής Μπουμπουκά
Οι υποθέσεις που έχουν κριθεί στα δικαστήρια των ΗΠΑ και της Ευρώπης, θυμίζουν μάχες Τιτάνων και ωθούν σε αντίστοιχες νομοθετικές ρυθμίσεις. Μία από τις πιο δραστικές εξ αυτών είναι εκείνη που αναμένεται να εφαρμοστεί μέχρι το τέλος του χρόνου στη Γαλλία. Ο νόμος Σαρκοζί για τα «τρία χτυπήματα» ορίζει πως ένας χρήστης που θα κατηγορείται για διαμοίραση υλικού θα δέχεται δύο προειδοποιήσεις και την τρίτη φορά θα διακόπτεται η σύνδεσή του στο Διαδίκτυο.

Τελωνειακοί έλεγχοι

Την ίδια στιγμή οι G8, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, και η Ε.Ε. διαπραγματεύονται τη μυστική εμπορική συμφωνία ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), που προβλέπει μεταξύ άλλων τελωνειακούς ελέγχους για πειρατικό υλικό και επίσπευση της άρσης της ανωνυμίας των χρηστών χωρίς ένταλμα.

Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, να υποψιαστεί κανείς ότι παρόμοιες προθέσεις κρύβονται πίσω από την ελληνική κινητικότητα προς τη διαμόρφωση ρυθμίσεων που να αφορούν τη διαδικτυακή πειρατεία, αν συμφωνήσει με τον δικηγόρο Κρ. Μεταξόπουλο, που ειδικεύεται σε θέματα πνευματικής ιδικτησίας: Στον τομέα αυτό «η Ελλάδα έχει ένα επίπεδο προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας υψηλότατο θεωρητικά και νομοθετικά, που είναι σε απόλυτη αρμονία και πολύ υψηλότερα από το ευρωπαϊκό κεκτημένο», διαβεβαιώνει.

Επαρκείς οι νόμοι

«Ο νόμος περί πνευματικής ιδιοκτησίας περιλαμβάνει ευρύτατες διατυπώσεις που καλύπτουν και το Διαδίκτυο. Το να επιχειρήσει κάποιος να ρυθμίσει ένα φαινόμενο όπως το Διαδίκτυο με ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις είναι αστείο.

Αν ο νόμος που ετοιμάζεται επιχειρεί να θέσει τέρμα στον πανικό που υπάρχει -να μην ξέρει κανείς τι οφείλει να πληρώσει στους οργανισμούς-, δεν μπορεί παρά να την καλοσωρίσει πρακτικά ως λύση. Θέλει, όμως, πάρα πολύ λεπτή νομική δουλειά για να γίνει αυτό χωρίς να θιγεί το δικαίωμα του δημιουργού να επιτρέπει ή να απαγορεύει τη χρήση του έργου του».