Αρχαιολόγοι φωτογραφίζουν νυχθημερόν αυτούς της Νεκράς Θάλασσας.

Από την εφημερίδα “The New York Times”
Του Ethan Bronner
Το σκοτεινό εργαστήριο έχει θερμοκρασία σπηλαίου. Σε μία γωνιά εργάζονται απερίσπαστοι έξι ειδικοί, προσπαθώντας να φέρουν σε πέρας ιστορικής σημασίας αποστολή: να φωτογραφίσουν ψηφιακά έναν προς έναν τους κατακερματισμένους παπύρους της Νεκράς Θάλασσας, και να τους «ανεβάσουν» στο Διαδίκτυο, ώστε να αποκτήσει πρόσβαση κάθε ενδιαφερόμενος. Με ειδικές φωτογραφικές μηχανές και φώτα που δεν εκπέμπουν ούτε θερμότητα, ούτε υπεριώδεις ακτίνες, επιστήμονες και τεχνικοί εργάζονται για να αποκαλύψουν στο ευρύ κοινό ολόκληρα τμήματα των παπύρων που έως τώρα ήταν δυσανάγνωστα.

Οι πάπυροι, ηλικίας δύο χιλιάδων χρόνων, ανακαλύφθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1940 σε σπηλιές κοντά στη Νεκρά Θάλασσα. Περιλαμβάνουν τα αρχαιότερα αντίγραφα της Βίβλου, απόκρυφα και περιγραφές τελετουργικών εβραϊκής αίρεσης, που χρονολογείται από τη γέννηση του Ιησού. Τα κείμενα χρονολογούνται μεταξύ 3ου αιώνα π.Χ. και 1ου μ.Χ.

Το μεγαλύτερο μέρος των παπύρων βρίσκεται κατακερματισμένο σε 15 χιλιάδες κομμάτια που αποτελούν περίπου 900 κείμενα. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες πηγές που διαθέτουμε σχετικά με την εβραϊκή και πρωτοχριστιανική ζωή. Ελάχιστοι μελετητές είχαν πρόσβαση στους παπύρους. Μόνον την τελευταία εικοσαετία τα πράγματα βελτιώθηκαν και το 2001 τα κείμενα δημοσιεύθηκαν. Οι μελετητές της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου εξακολουθούν να ζητούν από την ισραηλινή Αρχή Aρχαιοτήτων άδεια να τα μελετήσουν, αίτημα που συνήθως απορρίπτεται.

Πώς καταστρέφονται

Οπως εξηγεί η γυναίκα που έχει επιφορτιστεί με την φύλαξή τους, η Πνίνα Σορ, διευθύντρια του τμήματος συντήρησης της ισραηλινής Αρχαιολογικής Αρχής, οι πάπυροι κάθε φορά που εκτίθενται σε φως, υγρασία και θερμότητα καταστρέφονται. Αλλά και χωρίς αυτά τα τρία στοιχεία, η ποιότητα τους επιδεινώθηκε εξαιτίας του μελανιού που χρησιμοποιήθηκε σε κάποια από αυτά, αλλά και του καταλοίπου κολλητικής ταινίας που χρησιμοποιήθηκε το 1950. Ολόκληρη η συλλογή φωτογραφήθηκε μόνο άλλη μία φορά το 1950, με τη χρήση υπέρυθρων ακτίνων.

«Το πρόγραμμα ψηφιακής φωτογράφησης άρχισε από την ανάγκη που είχαμε για συντήρηση του έργου», εξηγεί η κυρία Σορ. «Θελήσαμε να ελέγξουμε την επιδείνωση της κατάστασης των παπύρων και αντιληφθήκαμε ότι χρειαζόμαστε καλύτερες εικόνες για να καταφέρουμε τον στόχο μας. Ετσι, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην εκτενή φωτογράφιση. Στη συνέχεια, κατανοήσαμε ότι μπορούσαμε να τοποθετήσουμε τις φωτογραφίες στο Διαδίκτυο, επιτρέποντας σε οποιονδήποτε θέλει να μελετήσει τους παπύρους, να το πράξει». Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί ύστερα από δύο χρόνια.